നെഹ്രുവിന്റെ അധികാരക്കൊതിയുടെ ബാക്കിപത്രമോ കോമ്മണ്വെല്ത്ത് ?
സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയിട്ടും ബ്രിട്ടീഷ് മേല്ക്കോയ്മയെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മള് ഇനിയും ഈ സംഘടനയില് തുടരണോ? അതിന്റെ പേരില് കോടികള് മുടക്കി നടത്തുന്ന മേളകളില് പങ്കാളികള് ആവേണ്ടതുണ്ടോ?
[.....ഒരു വീട്ടമ്മയുടെ ചിതറിയ ചിന്തകള്.....]
സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയിട്ടും ബ്രിട്ടീഷ് മേല്ക്കോയ്മയെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മള് ഇനിയും ഈ സംഘടനയില് തുടരണോ? അതിന്റെ പേരില് കോടികള് മുടക്കി നടത്തുന്ന മേളകളില് പങ്കാളികള് ആവേണ്ടതുണ്ടോ?
സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടിയിട്ടും ബ്രിട്ടീഷ് മേല്ക്കോയ്മയെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് നമ്മള് ഇനിയും ഈ സംഘടനയില് തുടരണോ? അതിന്റെ പേരില് കോടികള് മുടക്കി നടത്തുന്ന മേളകളില് പങ്കാളികള് ആവേണ്ടതുണ്ടോ?
'അമ്മേ, ഈ മാപ്പില് കാര്ഗില് എവിടെയാണെന്ന് കാണിക്കാമോ?'
ജമ്മു - കാശ്മീരിന്റെ ഭൂപടം നീട്ടിക്കൊണ്ടാണ് പത്താം ക്ലാസ്സില് പഠിക്കുന്ന മകളുടെ ചോദ്യം.
ഭൂപടങ്ങളുമായുളള സൗഹൃദം വളരെ വളരെ പരിമിതമെങ്കിലും 'കാര്ഗില്' എന്ന പേര് കേട്ടപ്പോള് തോന്നിയ പരിചയം കൊണ്ട് ഒന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കാമെന്ന് തന്നെ തീരുമാനിച്ചു. 1998-ല് പാക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറ്റത്തെ തുടര്ന്നുണ്ടായ സൈനിക നീക്കങ്ങളും പോരാട്ടങ്ങളുമെല്ലാമാണ് ആദ്യം ഓര്മ്മയില് വന്നത്. എന്തായാലും അതിര്ത്തിയില് എവിടെയെങ്കിലുമാകും. അവളോടും അതു തന്നെ പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇന്റര്നെറ്റില് തപ്പിയപ്പോഴാണ് കാര്ഗിലിന്റെ സ്ഥാനം കണ്ട് ഞെട്ടിയത്!!!
പോക്രോവ്സ്കൊയില് നിന്നും ബുക്കാറസ്റ്റില് എത്തിയ ശേഷം റഷ്യ എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഓര്ക്കാനിഷ്ടപ്പെടാത്ത ഇന്നലെകള് ആയിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു... റഷ്യ മാത്രമല്ല, റഷ്യയിലെ ഓര്മ്മകളുടെ ബാക്കിയെന്നോണം തുടര്ന്ന് വന്ന ബോറിസുമായുള്ള ജീവിതവും ഒരു ഓര്മ്മയായി മാറിയെങ്കിലെന്നു തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
പപ്പായുടെ പ്രിയ ശിഷ്യനായിരുന്നു ബോറിസ് സോളോവീവ്. അവസാന കാലങ്ങളില് തന്റെ അനുയായികള്ക്കിടയില് പപ്പാ തന്റെ പിന്ഗാമിയായിപോലും അയാളെ പരിചയപ്പെടുത്താന് തുടങ്ങിയിരുന്നു.പക്ഷെ എനിക്കൊരിക്കലും ബോറിസിനെ അംഗീകരിക്കാനായില്ല. പപ്പാ എന്നെ ഏറെ നിര്ബന്ധിച്ചുവെങ്കിലും. പക്ഷെ ഒടുവില് ഇപ്പോള്... സ്ത്രീകളോടുള്ള അയാളുടെ അതിരുകടന്ന പെരുമാറ്റം ഏറെ കണ്ട എനിക്ക് ഇവിടെ അയാളുടെ സംരക്ഷണം തേടേണ്ടി വന്നത്... സ്ത്രീയുടെ വിധി പലപ്പോഴും അങ്ങിനെ ആവുന്നതെന്തേ? വിശന്നിരിക്കുന്ന ചെന്നായുടെ മുന്നിലെത്തുന്ന ആട്ടിന് കുട്ടിക്ക് കിട്ടുന്ന സംരക്ഷണമാണ് സ്ത്രീക്ക് പലപ്പോഴും ലഭിക്കാറുള്ളതെന്നു ജീവിതയാത്രയില് പലയിടത്തും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.
വീണ്ടും ത്യാഗത്തിന്റെ സ്മരണകളുമായി ഒരു ദുഖവെള്ളിയാഴ്ചയും ഈസ്ടറും. ഇന്നും ആളുകള് ഭാരമേറിയ മരക്കുരിശുകളുമായി മല കയറുന്ന ചിത്രങ്ങള് പത്രങ്ങളില് കണ്ടു. ആ ചിത്രങ്ങള് മനസ്സില് ഉണര്ത്തി വിട്ട ചില ചിന്തകള് നിങ്ങളുമായി പങ്കു വക്കുകയാണ് അടുക്കള ഇന്ന്.
രണ്ടായിരം വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് മാനവരാശിയുടെ മുഴുവന് പാപങ്ങളും ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ടാണ് യേശു ക്രിസ്തു കുരിശേറിയത് എന്ന് ബൈബിളിലെ വാക്കുകള് വ്യാഖ്യാനിക്കാറുണ്ട് പലരും. അങ്ങനെ ആവുമ്പോള് മാത്രമല്ലേ അത് ത്യാഗമാവൂ. പക്ഷെ അന്നത്തെ ഭരണ കൂടം യേശുവിനെ ശിക്ഷിച്ചതിനു കൃത്യമായ കുറ്റപത്രം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു എന്നും പലരും പറയുന്നുണ്ട്. അങ്ങനെ എങ്കില് അത് യാദാര്ത്യ ബോധത്തോടെ നോക്കുമ്പോള് ഒരു വ്യക്തിയുടെ പ്രവൃത്തികള് ആ ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിയമങ്ങള്ക്ക് വിരുധമായത്തിന്റെ ഒരു ശിക്ഷയായി അതിനെ ലഘൂകരിക്കാനും പലര്ക്കും കഴിയും. ഇന്നും രാജ്യ ദ്രോഹം എന്നത് ഒരു രാജ്യത്തെ പരമാവധി ശിക്ഷ ലഭിക്കാനുള്ള കുറ്റം തന്നെയാണ്. പക്ഷെ വിപ്ലവകാരികള് എന്നും ഭരണകൂടത്തിന്റെ നിയമങ്ങളെ എതിര്ത്തിട്ടെ ഉള്ളൂ. യേശുവം അത് തന്നെയാണ് ചെയ്തത്.
ചരിത്രം പലപ്പോഴും രസകരമാവുന്നത് ഇത്തരം വിപ്ലവകാരികളുടെ കഥ പറയുമ്പോഴാണ്.
ആഘോഷിക്കാന് തുടങ്ങിയതിനു ശേഷമുള്ള നൂറാം വനിതാ ദിനവും കടന്നു പോയി. നൂറു വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുന്പ് തുടങ്ങിയെങ്കിലും നമ്മുടെ നാട്ടില് ഇത് കേള്ക്കാന് തുടങ്ങിയത് അടുത്തിടെയാണ്. അടുക്കളയില് വാര്ത്ത എത്താന് വൈകിയതും ആവാം ട്ടോ. എങ്കിലും പലതുകൊട്നും പ്രത്യേകത ഉള്ളതായിരിക്കുമെന്നു തോന്നിയിരുന്നു ഈ വനിതാ ദിനം.
പാര്ലിമെന്റില് സ്ത്രീ സംവരണ ബില് ചര്ച്ചക്ക് വച്ചത് വലിയ വാര്ത്തയായി. ഒരു പാട് തവണ തള്ളിപ്പോയ ഈ ബില് ഇപ്പോള് പെട്ടെന്ന് പൊന്തിയതിന്റെ പിന്നിലെ സംഭവങ്ങള് അടുക്കലക്കറിയില്ല. എങ്കിലും ഏകപക്ഷീയമായ തീരുമാനത്തിലൂടെ അല്ലാതെ ഈ ബില് പാസ്സാക്കിയാല് അതിനു പ്രായോഗിക തലത്തില് എത്ര കണ്ടു വിജയിക്കാനാവും എന്നത് കണ്ടു തന്നെ കാണേണ്ടി ഇരിക്കുന്നു. ഈ ബില് പാസ്സാകട്ടെ എന്നഗ്രഹിക്കുമ്പോഴും അടുക്കളക്ക് ഈ ബില്ലിനോട് വലിയ താല്പര്യം പോര. സംവരണമല്ല സമത്വം തന്നെയാണ് സ്ത്രീക്ക് വേണ്ടതെന്നു അടുക്കള ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു. ഈ സംവരണം വഴി വനിതകളെ കേവലം 33 % ഇല് തളച്ചിടുകയും സമത്വം എന്നത് വീണ്ടും സ്വപ്നങ്ങള് ആവുകയും ചെയ്യാതിരിക്കട്ടെ. സമത്വത്തിലേക്കുള്ള ഒരു നല്ല പാത തുറക്കാന് ഈ സംവരണത്തിന് കഴിയട്ടെ.
അടുക്കളയെ പലരും കപട സദാചാരത്തിന്റെ വക്താവായി കുറ്റപ്പെടുത്താറുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും പുരോഗമനം എന്നത് സദാചാരത്തിന്റെ വിപരീതമായി കരുതുന്നവര്. അങ്ങനെ കരുതുന്നവരില് നിന്നും അടുക്കള മുഖം മറക്കുന്നില്ല. കാരണം കപടം എന്നതിന്റെ അര്ഥം ശരിക്കും അറിയുന്നവരാണല്ലോ അവര്. എങ്കിലും ഒന്ന് പറയട്ടെ, അടുക്കള വക്താവാണ്, കപട സദാചാരത്തിന്റെ അല്ല, സദാചാരത്തിന്റെ. കാപട്യത്തെ അടുത്തറിഞ്ഞ അവര്ക്ക് അതില് നിന്നും അടുക്കളയിലേക്കുള്ള ദൂരം അറിയാനാത്തതിലുള്ള സങ്കടത്തോടെ തന്നെ ഇന്നത്തെ കഥ തുടങ്ങട്ടെ.
-സ്നേഹിക്കുന്നത് കുറ്റമാണോ?
-അല്ല.
-സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതോ?
-അല്ലെ അല്ല.
അടുത്തിടെ നടന്ന, നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചില സംഭവങ്ങളുടെ പാശ്ചാത്തലത്തില് മനസ്സില് സ്വാഭാവികമായി ഉയര്ന്ന ചില ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളുമാണ്. അതോടൊപ്പം മനസ്സിനോട് യുക്തി ചോദിച്ച ചില ചോദ്യങ്ങളും ഇവിടെ കുറിക്കാതെ വയ്യ.
"പ്രണയമെന്തെന്ന് ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞുവെങ്കില് അത് നീ കാരണമാണ്"- ഹെര്മ്മന് ഹെസ്സെ.
പ്രണയത്തെ ആഘോഷിക്കാന് മാത്രമായി ഒരു ദിനം കൂടി.
ആഘോഷങ്ങള് എന്നും സ്വകാര്യതയെ പൊളിച്ചെറിയുന്ന അനുഭവങ്ങളായിരുന്നു. പ്രണയവും ആഘോഷമാക്കേണ്ടതാണെന്ന് ആദ്യം നമ്മോടോതിയതാരെന്നറിയില്ല. പക്ഷെ ആഘോഷങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലേക്ക് പറിച്ചു നട്ടപ്പെട്ടതോടെ പ്രണയത്തിനു സ്വകാര്യതയുടെ സുഖം നഷ്ടപ്പെട്ടുവന്നു പലരും അടുക്കളയോട് പറയാറുണ്ട്. ശരിയാണ്. വാലന്റൈന് ദിനത്തിലൂടെ നമ്മള് പ്രണയത്തെ ആഘോഷിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. പ്രണയിക്കുകയല്ല. അല്ലെങ്കിലും മുന്നിശ്ചയപ്രകാരം ഒരു ദിനത്തിലേക്ക് പ്രണയിക്കാന് പാകപ്പെടും വിധം സ്വിച്ചിട്ടു പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന യന്ത്രമോന്നും അല്ലല്ലോ നമ്മുടെ ആരുടേയും മനസ്സ്.
ചില ബന്ധങ്ങള്ക്ക് മിഴി ചിമ്മിയടയുന്ന നേരത്തെ ആയുസ്സ് മാത്രമെ കാണൂ. എന്നാല് ചില ബന്ധങ്ങള് - അവയ്ക്ക് ആയുസ്സ് അനന്തമാണ്... പ്രപഞ്ചം പ്രളയത്തില് ഓടുന്ങിയാലും ആ ബന്ധങ്ങള് അതിനും മീതെ അടുത്ത യുഗത്തിലേക്ക് സ്പന്ദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. അതെ, പറഞ്ഞു വരുന്നതു ദാമ്പത്യത്തെ പറ്റിതന്നെയാണ്. വിശ്വാസങ്ങള് പറയുന്നതു ആ ബന്ധം ജന്മാന്തരങ്ങള് പിന്നിടുമ്പോഴും ആത്മാവുകള് പരസ്പരം പിരിയുന്നില്ലെന്നാണ്. ഇന്നത്തെ പരിഷ്കൃത ലോകം വിശ്വാസങ്ങളെ വെറും മണ്ടത്തരങ്ങള് എന്ന് പറഞ്ഞു തള്ളുന്നത് അറിയാതെയല്ല. അങ്ങനെയുള്ളവര് ക്ഷമിക്കുക. ഈ കുറിപ്പ് നിങ്ങള്ക്കുള്ളതല്ല. വിശ്വാസങ്ങളെ ഉപാസനയിലൂടെ യാഥാര്ത്യമാക്കിയ കുറച്ചു പേരെന്കിലും ഇന്നും കാണും. അവര്ക്കായി ഇന്നത്തെ എന്റെ വാക്കുകള്....
ഇതു ജന്മങ്ങളുടെ കെട്ട് പൊട്ടിച്ചു പടര്ന്ന ആ ബന്ധത്തിന്റെ കഥ. ആദ്യം രണ്ടായിരം കൊല്ലങ്ങള്ക്കു മുന്പുള്ള ഓരോര്മയിലേക്ക്.... കപില വസ്തുവിലെ രാജ കൊട്ടാരം. അവിടെ, ഏറെ വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷം ഒരു സന്യാസിയായി തിരിച്ചെത്തിയ തങ്ങളുടെ പഴയ സിദ്ധാര്ത്ഥ രാജകുമാരനെ കാണാന് എത്തിയിരിക്കുകയാണ് എല്ലാവരും. പക്ഷെ പഴയ രാജകുമാരനെ അറിയുന്ന ഒരാള് മാത്രം അവിടേക്ക് വന്നില്ല. അവള് തന്റെ മകനുമൊത്ത് അന്തപ്പുരത്തിന്റെ മെല്ലെ ചെറിയ വാതിലുകല്ക്കപ്പുറത്തു മൌനമായി ഇരിക്കുകയാണ്. യശോധര. സിദ്ധാര്ത്ഥ രാജകുമാരന്റെ പത്നി.
കഴിഞ്ഞ വര്ഷം ഇതേ ദിനത്തിലാണ് "അറിയില്ലേ എന്നെ.."എന്ന് അടുക്കളയില് ആദ്യമായി എഴുതിയത്.
അന്ന് അധികമാരും എന്നെ അറിയുകയും ഇല്ലായിരുന്നു. അടുക്കളയുടെ ചുവരുകള്ക്കുള്ളിലെ ഏകാന്തതയെ ഒരു പാട് പ്രണയിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്ന ഒരുപാട് വീട്ടമ്മമാരില് ഒരുവളായിരുന്നു അന്ന് ഞാന്. രണ്ടു പെണ്കുട്ടികളുടെ അമ്മ, ഭര്ത്താവിനെ പരിചരിക്കുന്നതില് സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്ന ഒരു വീട്ടമ്മ, അന്നും ഇന്നും ഇതിനപ്പുറം പോകാന് മനസിന് തോന്നിയിട്ടില്ല. ആ ഏകാന്തതകള് എന്നിലുണര്ത്തിയ ചില ചിന്തകള് നിങ്ങളുമായി പങ്കുവക്കാന് തോന്നിയിടത്തു നിന്നാണ് ഈ അടുക്കളയുടെ പിറവി. എന്റെ ചിന്തകള് എന്നതില് ഉപരിയായി എന്നെപ്പോലെ ചിന്തിക്കുന്ന എന്നെ അറിയുന്ന കുറെ സഹോദരിമാരുടെ കൂടി ചിന്തകളാണ് ഇതിലൂടെ നിങ്ങളുമായി പങ്കു വച്ചത്. അനുകൂലിച്ഛവരും പ്രതികൂലിച്ഛവരും നിരവധി. എങ്കിലും എന്നെ കേള്ക്കാന് നിങ്ങള് കാണിച്ച ആ സഹിഷ്ണുത എന്നെ ഇനിയുള്ള ജീവിതത്തില് ഒരു പാട് പ്രചോദിപ്പിക്കും.
8-March.....
ഇന്നു ലോക വനിതാ ദിനം.
പതിവു പോലെ സമൂഹത്തിലെ തങ്ങളുടെ പ്രഖ്യാപിത ശത്രുക്കളെന്നു മുദ്ര കുത്തി, സകല പുരുഷന്മാരോടും യുദ്ധം പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന പല ചടങ്ങുകളും ഇന്നും അരങ്ങേറും. ചില നഗരങ്ങളിലെന്കിലും രാത്രി സ്വന്തമാക്കാനെന്ന പേരില് കൊമാളിക്കൂട്ടങ്ങള് വര്ഗ ശത്രുക്കളായ പുരുഷന്മാരുടെ സംരക്ഷണയില് പാതിരാക്ക് സ്വയം തെരുവിലിറങ്ങി സുരക്ഷിതത്വം നേടുന്ന കാഴ്ചകളും കണ്ടേക്കാം.പക്ഷെ; ഞാന് പറയട്ടെ - ഈ ദിനം നിങ്ങലെപോലുള്ളവര്ക്ക് ഇങ്ങനെ വില കുറഞ്ഞ കെട്ടുകാഴ്ച്ചകലുമായി കൊട്ടിഘോഷിച്ചു അപഹാസ്യരാവനുള്ളതല്ല. ഈ ദിനം അവരുടെതാണ്. ഇങ്ങനെ ഒരു ദിനം ഉണ്ടെന്നു പോലും അറിയാത്ത കോടിക്കണക്കിനു എന്റെ സഹോദരിമാര്ക്ക്. അവരെ ഓര്ക്കാനാകട്ടെ ഈ വനിതാ ദിനമെന്കിലും. ആന വാ പൊളിക്കുന്നത് കണ്ടു വാ പൊളിക്കാന് പുറപ്പെട്ട അണ്ണാനെപ്പോലെ പൊതുവേദികളില് വെറുതെ നാവടിച്ചു പരിഹാസകഥാപാത്രങ്ങള് ആവുകയാണ് ഇന്നു സ്ത്രീകള്. ചിലര് ചൂലുമായി റോഡില് സമരം ചെയ്യാനിരങ്ങിയെന്നതും വേദനയോടെയാണ് എനിക്ക് ശ്രവിക്കാന് കഴിഞ്ഞത്. നമ്മള് ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെ അഭിമാന ചിഹ്ന്നമാക്കെണ്ടാതിനു പകരം അപമാനത്തിന്റെയും വിലയില്ലയ്മയുടെയും അടയാളമാക്കി മാറ്റുന്ന ഇവരാണ് നിങ്ങളെ സമൂഹത്തിനു മുന്നില് വിലയില്ലാതവരാക്കുന്നത്.
ചന്ദ്രനെ കാണാത്തവരായി കാഴ്ചയുള്ളവരില് ആരും തന്നെ കാണില്ല. നിശയുടെ ശൂന്യതയില് ദൂരെ മാനത്ത് കുളിര്മ്മയുള്ള നിലാവ് പൊഴിക്കുന്ന അമ്പിളി മാമനെ കുഞ്ഞു നാള് മുതലേ കണ്ടു തുടങ്ങിയതാണ് എല്ലാവരും. എത്രയോ കഥകളിലൂടെ മാനത്തെ ആ മന്ദസ്മിതം നമ്മുടെ മനസ്സിലും നിലാവ് പൊഴിച്ചിരിക്കുന്നുദേവനായും കളിക്കൂട്ടുകാരനായും സങ്കല്പലോകത്തെ അനിവാര്യതയായി എന്നും നമ്മോടോപ്പമുണ്ടായിരുന്നു ഈ ആകാശ ഗോളം. കാല്പനികതയുടെ വക്താക്കള്ക്കും ഒരിക്കലും ഒഴിവാക്കാനാവാത്ത ഭാവന ആയിരുന്നു ചന്ദ്രനും ചന്ദ്രികയും. അതുപോലെ തന്നെ ശാസ്ത്ര ലോകത്തിനും. പക്ഷെ അകലെ നിന്നു കണ്ടപ്പോഴുള്ള പ്രഭയും സൌന്ദര്യവുമൊന്നും അതിനില്ലെന്നു ചന്ദ്രനെ അടുത്ത് അറിഞ്ഞപ്പോഴാണ് നമ്മള് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. നമ്മുടെ ഊഴര മരുഭൂമികളെക്കാള് വരണ്ട ശൂന്യമായ വികൃതമായ രൂപം. ഇതിനെ തന്നെയാണോ നാം സൌന്ദര്യത്തിന്റെ ഉപമയായി സങ്കല്പിച്ചത്. ഇന്നു അടുക്കളക്ക് പറയാനുള്ള കഥയും ഇതുപോലെ തിളക്കമറ്റ ഒരു താരത്തെകുറിച്ചാണ്. അടുത്തറിയും മുന്പ് പ്രഭ ചൊരിഞ്ഞിരുന്ന; ഒരുപാടു മനസുകളില് തിളങ്ങി നിന്ന ഒരു ജീവനുള്ള താരത്തെക്കുറിച്ച്. പിന്നെ ഏതൊരു താരതിന്റെയും തിളക്കത്തിന്റെ ഇടയില് കാണുന്ന ചില കറുത്ത പൊട്ടുകള്. അടുക്കും തോറും അനുനിമിഷം വലുതായി വരുന്ന ആ കറുത്ത പാടുകളെക്കുറിച്ചും.
ഇന്നും കഥ പറയുന്നതു നിങ്ങളില് പലര്ക്കും അജ്ഞാതയായ ഒരു സഹോദരി ആണ്. പാട്രീഷ്യ ഹെയില് എന്ന പാറ്റ്. ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ബര്മിംഗ് ഹാമിലെ പാവപ്പെട്ട ഒരു ക്ലാര്ക്കിന്റെ മകളായി പിറന്നു പിന്നീട് വലിയ സ്വപ്നങ്ങളുമായി ഓക്സ്ഫോര്ഡ് സര്വകലാശാലയിലേക്ക് പഠിക്കാന് എത്തിയ കൌതുകമുണര്ത്തുന്ന സുന്ദരമായ മുഖത്തോട് കൂടിയ വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ പെണ്കുട്ടി.
" I who have lost,
My way and beg now at stranger's door's to;
Recieve love, at least in small exchange"
(My Grand Mother's House)
സമാഗമത്തിന്റെ ആനന്ധത്തെക്കാള് മൂര്ച്ചയുണ്ട് വേര്പാടിന്റെ വേദനക്ക്. അതുകൊണ്ടാണല്ലോ തോട്ടത്തില് പുതിയ പൂക്കള് വിടരുമ്പോഴും പൊഴിയുന്ന പുഷ്പങ്ങളുടെ ദളങ്ങള്ക്കൊപ്പം മിഴിനീര് തുള്ളികളും ഭൂമിയെ ചുംബിക്കാരുള്ളത്. ഇന്നു ഒരു ഭംഗിയേറിയപൂവിന്റെ അവസാന ഇതള് കുടി പൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. രാത്രിയുടെ മടുപ്പിക്കുന്ന ഏകാന്തതയില് കണ്ണീരും പുഞ്ചിരിയുമായിഎന്റെ മടിത്തട്ടിലിരുന്നു സ്നേഹത്തിനു പുതിയ വര്ണങ്ങളും ഭാവങ്ങളും പകര്ന്ന, മനസ്സില് എന്നും ബാല്യം സൂക്ഷിച്ച ഒരു അപൂര്വ പുഷ്പം. എന്നോട് കിന്നാരം പറഞ്ഞാണ് സ്നേഹത്തിന്റെ വിഷാദ വീചികള്ക്ക് അവള് വാക്കുകളുടെ രൂപം നല്കിയത്. വാക്കുകളുടെ സംഗീതത്താല് കുളിര് കോരിയണിയിച്ച മന്ദഹാസം കൊണ്ടു ഏറെ മോഹിപ്പിച്ച ഒരു സാന്നിധ്യം ഇനി ഓര്മ്മകളിലെ ഒരു പച്ചതുരുത്ത് മാത്രം.
തുടര്ന്ന് വായിക്കുക...
© ANITHA HARISH 2009; Template by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP